“Zo ver mogelijk van huis, daar voel ik me goed”

Met een glimlach strompel ik de vergane marmeren trap af. Het is zaterdagmorgen, een uur of tien. Ik ben niet het type dat een gat in de dag slaapt: daarvoor is het buiten te mooi weer en is deze stad te mooi. Wanneer ik om me heen kijk, zie ik dat mijn vrienden nog liggen te slapen. Het is een aandoenlijk gezicht en ik besluit ze maar te laten.

Het was een uur of vijf toen wij de lichten doofden. Het was een mooie nacht waarin de sterren onze vrienden waren. Een hotel kun je het niet eens noemen, eerder een hostel. Gammele stapelbedden, wc’s en douches op de gang. Het maakt niet uit, je komt hier immers om te slapen, toch? In de lobby check ik mijn Facebook even. Veel berichten over hoe het met me gaat, of ik niet iets mis en wel goed eet. Ik scrol, lees en reageer op een foto van mijn broertje. Het heeft toch wel iets melancholisch dat alles ineens zo ver weg is. Misschien is het ook wel even goed.

Lichtelijk brak

Ik krijg dorst en bestel een flesje water voor 70 Forinten bij de receptie. De vrouw vraagt of ik goed geslapen heb. “Ach, het gaat wel.” Ik vertel er niet bij dat de bedden alles behalve comfortabel zijn. Nederlanders staan bekend om hun gezeik. Ik ben zelf ook zo’n type dat overal over klaagt. Mijn voornemen tijdens deze reis is om een positiever beeld van het Nederlandse volk neer te zetten. Je begint immers bij jezelf. Er is sowieso geen reden tot zeuren: dit hostel kost immers bijna niets. Wanneer ik weer rustig in de lobby ga zitten, komt een van mijn vrienden binnenlopen: “Het was weer een mooie avond, Vin.”

Ja, dat was het zeker. Ik kijk hem lachend aan, nog lichtelijk brak van afgelopen nacht. Het maakt niet uit, de zon gaat me helpen. Met die gedachte in mijn achterhoofd verlaat ik het hostel en loop de straten van deze wereldstad in. Een hostel midden in het centrum heeft zo zijn voordelen. Het is warm, een graad of 40. Ik besluit mijn zonnebril op te zetten en mijn zonnebrand uit de tas te halen. Ik ben blond, redelijk bleek en snel rood. Ik heb geen zin om vanavond als een kreeft tussen mijn vrienden te zitten. Goed insmeren dus. Ondertussen pak ik mijn oortjes en draai ‘Zo ver’ van Frank Boeijen. “Zo ver mogelijk van huis, daar voel ik me goed.” Frank heeft gelijk, het is echt zo. Wanneer je ver van huis bent, kom je werkelijk tot rust. Ook ga je nadenken. Je gaat als het ware met een helicopterview naar je leven tot nu toe kijken. Wat is er gebeurd de afgelopen jaren, hoe ben ik hier in godsnaam terecht gekomen?

Hanzestad Kampen

Het was tegen de zomer van 2013 toen ik als een idioot aan het zoeken was naar een opleiding. Ik had in Zwolle de opleiding verkoopspecialist versneld afgerond en wilde iets anders gaan doen, het liefst met mijn grote passie schrijven. Ik had net mijn tweede dichtbundel ‘De zichtbare ziel’ uitgebracht en was vooral zoekende. Ik kende mezelf nog niet zo goed, wist niet wat ik wilde met mijn leven en zag mijn toekomst als een grote mistbank.

Na een open dag van de MHBO-academie in Utrecht was ik meteen verkocht. Journalistiek en Communicatie, dat leek mij wel wat. Na een rustige zomervakantie ging het daadwerkelijk gebeuren. Het reizen was wennen; ik woon immers in de mooie Hanzestad Kampen. Mocht je Kampen niet kennen: het is een heel eind weg. Tijdens het eerste jaar leerde ik veel nieuwe mensen kennen. Ik raakte bevriend met Grady, Hidde en Tim. We waren nog onwetend over wat er de toekomst zou gaan gebeuren. De toekomst had iets voor ons in petto, dat wisten we wel. Tijdens de vele avonden bij een van ons thuis leerden we elkaar goed kennen. We zijn vier totaal verschillende mensen, maar van binnen lijken we toch veel op elkaar. Het schiep een band, een band die steeds sterker werd.

Wat is er gebeurd de afgelopen jaren, hoe ben ik hier in godsnaam terecht gekomen?

Vrienden

En nu sta ik hier aan de rivier mijn laatste pakje sigaretten uit Polen weg te roken. Samen met Grady, Hidde en Tim kwamen we gisteren aan in deze bijzondere stad. Het is voor het eerst dat we samen zo ver van huis zijn gegaan. Wonderlijk hoe sommige dingen kunnen lopen. Mij bekruipt een gevoel van dankbaarheid. Dankbaarheid dat ik al deze wonderschone dingen mag ervaren en dankbaarheid dat ik hier met mijn goede vrienden ben. Vrienden die voor je klaar staan wanneer het minder gaat. Vrienden die samen met je lachen, drinken en natuurlijk ook serieus zijn wanneer dat nodig is.

Het feit dat ik hier nu ben, begon als een grap van een goede vriendin van mij. Ze vertelde iets over een Interrail-reis. Een treinticket dat twee weken geldig is in bijna heel Europa. Lachend legde ik het de jongens voor. “Nou Vincent, dat is nog niet eens zo’n slecht idee.”

Nog geen half jaar later ging het daadwerkelijk gebeuren. Via Praag, Warschau en Krakau zijn we nu hier. Mijn god, wat is het hier mooi zeg! De oude gebouwen, de mensen, de sfeer, het eten. Alles is nog mooier dan op de foto`s in mijn grote koffietafelboek ‘Reizen in Europa’.

Genieten

Ik zet wat zinnen op papier. Misschien een nieuw gedicht? Dat zie ik wel wanneer ik thuis ben. Lachend wijst een local mij de weg terug naar het hostel. Normaal gesproken heb ik een plattegrond bij me, zoals een echte toerist. Helaas zat de plattegrond van de stad in mijn reisgids, die nog ergens in een koffer moet liggen.

De avond begint met ‘uit eten’ bij  een soort pub. Het eten is warm, maar daar houdt het ook mee op. Gelukkig smaakt het bier ons zeer goed. Ach, de bodem voor een nieuwe nacht is gelegd. Samen met een stel Zweden, die boven in het hostel zitten, gaan we richting het beroemde plein. Ik ben even de naam van het plein kwijt, maar het is erg bekend. Jongeren uit de hele wereld komen er samen om te drinken, te filosoferen en muziek te maken. De sfeer is er ongedwongen, zelden agressief. En wij als Nederlanders verwonderen ons om dit speciale samenzijn. We trekken onze blikjes bier open en proosten op onze vriendschap en de toekomst. Hoe die eruit ziet? Dat zien we vanzelf wel. Laat ons voor nu even genieten van deze stad uit duizend en een nachten. Laat ons genieten, hier in het prachtige Boedapest.

©Vincent Corjanus

 

Herfst, tijd om je creatief eens flink uit te sloven

Het is herfst, de zomer is voorbij. Het duurde even voordat het tot mij doordrong. Het besef kwam eigenlijk pas toen ik de plaat Oktober van Bløf op had staan en ik de was van het balkon haalde. Ik ging er vanuit dat het droog was, helaas had het net een paar uur geregend, alles was drijfnat. Daar sta je dan je  vrolijke hippie T-shirts uit te wringen met je Scapino-slippers op een half onder water gelopen balkon. Zie je het al voor je?

Het is oktober, oktober! Over tweeënhalve maand is het kerst en oud en nieuw, dan staan we elkaar af te lebberen omdat het alweer 2017 is. Ik loop nu te hard van stapel, ik weet het. Ik had altijd een soort van haat tegenover de herfst. Veel regen, wind en bladeren waarover je uitglijdt. Geloof me dat laatste kan echt gebeuren, ik heb er nog trauma`s van.

Als dichter zijnde schrijf ik veel tijdens de herfst. De herfst maakt je melancholisch en dat geeft veel nieuwe inspiratie. Kijk bijvoorbeeld eens naar de bladeren die van de bomen vallen, je kan er veel metaforen uithalen. Veel van mijn gedichten uit mijn derde bundel ‘Sporen van de zon’ zijn geschreven in de herfst en ook nu ben ik weer druk bezig met schrijven. Dus lieve mensen, pak je pen, je kwast, je gitaar, je blokfluit of je IKEA-potloodje en leef je uit!

Om de herfst nog wat aangenamer te maken heb ik een aantal herfstplaten en een aantal literatuurtips voor jullie op een rijtje gezet, zo kom je de herfst zeker door en wie weet levert het nieuwe inspiratie op!

Muziek:

Boeijen, Hofstede en Vrienten – ‘Aardige Jongens’

Drie grootheden uit de Nederlandse popgeschiedenis gingen in 2008 samen op tournee en brachten een plaat uit. Die resulteerde in ‘Aardige Jongens’. Dit album is zeer geschikt om te draaien tijdens een gure herfstavond, dit komt mede door de mooie melodieën, sterke teksten en de warme stemmen van deze popiconen.

Marillion – ‘Fuck Everyone and Run’

Onlangs is deze plaat verschenen, het nieuwste album van de Britten is deze week binnen gekomen op plaats zes in de album top 100. Dit is muziek, zoals muziek moet zijn. Groots, rockend met treffende teksten. Voor iedere muziekliefhebber een must. Ze kregen overigens 5 sterren in The Guardian!

Beth Gibbons & Rustin Man – Ouf of Season

De zangeres van Portishead maakte in 2002 deze plaat samen met Paul Webb van Talk Talk. Haar stem leent zich uitstekend voor de rustieke nummers op deze cd. Neem er een wijntje bij en geniet!

Literatuur:

Simon Vestdijk – Terug tot Ina Daman

Dit is een meesterwerk uit de Nederlandse literatuur.  Anton de Wachter worstelt met zijn middelbare schooltijd en wordt daarnaast verliefd op Ina Daman. Vestdijk weet de gevoelens van Anton zo goed op papier te krijgen dat je volledig meeleeft met de hoofdpersoon.

Patrick Modiano – ‘Dans le Café de la Jeunesse Perdue’

In het Nederlands ook wel bekend als ‘Het café van de verloren jeugd’. Een sfeervolle, korte roman  vanuit verschillende perspectieven geschreven. Veel melancholie, met als bindende factor het nachtcafé in Parijs.

Harry Mulisch – ‘De ontdekking van de hemel’

Moet ik hier nog wat over zeggen? Dit moet iedereen gelezen hebben. Eén van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb.