Burn-out: Dansen op de rand van de afgrond

Nee, de titel van dit artikel is geen schaamteloze zelfpromotie (check dit liedje zeker even op Spotify), de afgelopen tijd danste ik letterlijk op de rand van de afgrond. Er was een arm die mij tegenhield. Het woord ‘rust’ kreeg een geheel nieuwe betekenis.

Op sociale media is het vaak een goed-nieuws-show. Prachtig allemaal. Leuk om te zien, leuk om te liken, maar eigenlijk lezen wij weinig over de schaduwkanten. Wie mij een beetje op de socials volgt, weet dat ik de afgelopen tijd erg druk ben geweest. Studie, een nieuw boek, een hoop persoonlijke omstandigheden en een hele reeks optredens. Kun je dat combineren? Ik dacht van wel. Kijk je wat realistischer naar deze situatie dan zie je waarschijnlijk al welke kant dit opgaat.

De spiegel als vijand

Eind vorig jaar was ik op. Het boek ‘Nachtgeluk’ was af. Het was een regelrechte hel om terug te kijken. Dit moest het slotstuk worden van de jaren ’10. Ik was er klaar mee en wilde dat iedereen laten weten ook. Naast wat persoonlijke omstandigheden liep mijn minor Psychologie in Leeuwarden niet geweldig. Mijn motivatie lag ergens onder in de put te huilen. De spiegel werd mijn grootste vijand. Regelmatig moest ik van vrienden horen dat ik er niet uit zag. Zelf maakte ik de grap dat ik overreden was door een vrachtwagen. Je ziet, ik was erg gezellig in de omgang.

Het voelde onnatuurlijk om telkens geïrriteerd te raken door kleine lullige dingen; appjes van vrienden te moeten negeren en plekken met hordes mensen te vermijden. Een isolement was wel het laatste wat ik kon gebruiken. Toch bleven de ramen gesloten, evenals mijn gordijnen. Een schaduwbestaan. En ineens was het 2020…

Euforie

Een nieuw jaar, nieuwe kansen, oude clichés. Door afstand te nemen van factoren die zwaar op het hart lagen werd alles een stuk lichter. Er kon gelachen worden. Op de podia in Brabant kreeg ik nieuwe energie. Euforie. Om vervolgens thuis na de optredens volledig in te storten. Dit moet anders. Nu.

Het probleem met kunstenaars is dat ze vaak eigenwijs en koppig zijn. Ik val in deze olijke categorie, maar ook dat kon ik niet toegeven. Terug in de schoolbanken begin februari ging het over afstuderen. De emmer liep niet over, de emmer werd in zee gedonderd. Voor het eerst luisterde ik naar het advies van mijn studiebegeleider. ‘’Het is misschien een beetje veel’’, zei ik. ‘’Nou haal dat ‘misschien’ en ‘een beetje’ maar weg, Vincent.’’

Rust. Neem in godsnaam rust.

De moraal

Waarom schrijf ik dit verhaal? Om ook jou te helpen. Je moet het niet zien als falen, je moet het zien als een nieuw begin. Met een lege batterij kun je niet optimaal stralen en dat is echt niet erg. Geef eraan toe en neem de ruimte. Onze generatie staat onder enorme druk. Stippel je toekomst uit, haal een rijbewijs, koop een huis, doe nog een studie, neem een bijbaan en doe leuk op sociale media. Nee, nee, nee. Laat ze maar lullen. Draai jij mee of draai jij door? Doorbreek het taboe.

Rust. Een fijn woord, een nieuwe leidraad. Meer ruimte tussen de optredens door, de studie even op pauze.

‘Laat mij dansen op de rand van de afgrond.

Tussen leven en dood.

Tussen de liefde en het rood.’

De dans ontsprongen, het liedje heeft verloren.

P.S. Ik ga wel weer optreden vanaf maart met een nieuw programma! De optredens zijn meer verspreid over de komende maanden. De speellijst komt eind volgende week online. Hopelijk tot dan!

ALLES SAL REG KOM.

We zijn allemaal mens

 

Het is maandagavond, Pinksteren. Ik staar glazig naar de krant van zaterdag, door mijn optredens op een festival in Zwolle had ik nog geen tijd gehad om alles goed te lezen. Aanslagen, moord en brand. Verschrikkelijk. Manchester, Kabul, Mosul, Londen. De wereld in brand.

Gisterenavond keek ik naar het concert van Ariana Grande met Coldplay, Liam Gallagher en nog een aantal artiesten in Manchester. Geen angst tonen, maar laten zien dat de wapens van liefde, muziek en verbroedering ontzettend sterk zijn.

Ik weet nog dat ik als kind geen weet had van de hele wereld om me heen. De speeltuin, de hutten en de achtertuin, dat was alles, meer moest het niet zijn. Wanneer je ruzie had met vriendjes in de buurt loste je dat weer op door het samen uit te praten. Vervolgens ging je samen lachen om de meest lullige dingen.

Waarom is het zo moeilijk? Ik kan er niet bij met mijn verstand. De machteloosheid. Ik zit hier mijn met een glas Dubbelfris in mijn hand, te luisteren naar ‘Is this the life we really want’ van Roger Waters. Deze beste man is 73 jaar, maar is kritischer dan ooit. Wat een plaat.

And you’ll find my child, down by the shore
Digging around for a chain or a bone
Searching the sand for a relic washed up by the sea

The last refugee

Weet je, die aanslagplegers, die gasten van IS, zijn ooit kinderen geweest. Kun jij je dat voorstellen? Als we nou eens kijken naar hoe alles eens begon, kunnen we dan niet leren? We zijn allemaal mensen van vlees en bloed, of je nou gelooft in God, Allah, Brahma, of het Vliegende Spaghettimonster, wat dan ook! We hebben allemaal een hart, een hart dat leven door ons lichaam pompt, een hart dat lief kan hebben.

Maar hoe in godsnaam, kunnen we alles laten kloppen?

heart-1966017_960_720